Ik ben begonnen aan mijn vierde boek, dit keer over wat je kunt doen als je zelf een rotjeugd hebt gehad, als je níét blij bent met je kind en geen roze wolk ervaart. Wat zit er achter, wat kun je doen? Hoe kun jij het anders doen?
Hieronder de eerste pagina’s als klein tipje van de sluier. Reacties zijn welkom.

Hoofdstuk 1.  Inleiding

Misschien heb jij het in je vroege kinderjaren niet zo fijn gehad thuis. Misschien ben je geslagen, mishandeld, misschien wel seksueel misbruikt door een bekende persoon. Misschien niets van dit alles maar wel iets anders: misschien hadden jouw ouders nooit tijd voor je, waren ze ziek of misschien is een van je ouders wel heel vroeg overleden. Misschien ben je opgegroeid met verslaving, drank, drugs, of was je moeder depressief of werd ze regelmatig opgenomen. Misschien ben je met de moed der wanhoop weggegeven, omdat je ouders je niets konden bieden. Misschien … vul hier je eigen verhaal maar in. Misschien waren je kinderjaren voor jou meer overleven dan leven.

Als je dit herkent, dan is de kans groot dat je een beschadiging (trauma) hebt opgelopen, juist omdat je hebt moeten overleven. Niets van wat er gebeurd is, was jouw schuld, maar nu je volwassen bent, zit je wel met de gebakken peren. Er zijn ongetwijfeld dingen waar je last van hebt. Vroegkinderlijk trauma leidt tot veel volwassen pijn.

Misschien heb je het gevoel dat je er iets aan wilt doen, dat je iets wilt doorbreken. Daar zijn hele goede redenen voor:
Ik – je wilt je beter voelen, je sterker voelen, meer zelfvertrouwen hebben;
Wij – je wilt een betere relatie met je partner of met anderen om je heen;
Zij – je wilt iets doorbreken, je wilt er zijn voor je gezin; je wilt jouw trauma en de pijn niet doorgeven aan je (toekomstige) kinderen.

Hoop en heling

Als je beschadigd uit je jeugd bent gekomen, betekent dat niet dat je beschadigd de toekomst in moet. Het betekent al helemaal niet dat je ‘ziek’ bent. De symptomen die je nu ervaart zijn de gevolgen van jouw overleving van toen. Dat waren namelijk gezonde overlevingsreacties op de ongezonde omstandigheden van toen. Toen waren ze nuttig en hielpen ze jou. Nu werken ze nog steeds, ook al heb je ze niet meer nodig. Ze doen nog steeds trouw hun werk, ze gaan gewoon door, ook al kosten ze je gezondheid.
Maar er is hoop en er is heling mogelijk. Je kunt gebruik maken van de signalen van je lichaam. Je hebt zoveel kracht en wijsheid in je. Dit boek helpt je om daarop te gaan vertrouwen. Je kunt de stilte doorbreken, je kunt die vervelende innerlijke stemmetjes een andere toon laten zingen, je kunt het patroon van trauma doorgeven hier stoppen. Bij jou.
Vergeet niet: je bent misschien het slachtoffer geweest van een nare behandeling in je jeugd, je bent net zo goed de held van jouw leven. En je kunt de redder van je toekomst zijn en de toekomst van jouw kinderen.

Roze donderwolken

Het ziet er zo schattig uit in de bladen: een jonge moeder met een baby. Dolgelukkig, hevig verliefd op haar pasgeboren zoontje of dochtertje. Het wurmpje slaapt, moe van geboren worden, en de moeder en soms de vader ook, ziet niks anders meer dan hun kleine kindje. Alles draait om hun kind, niets is belangrijker in de wereld dan dit wezentje, geen enkel kind is mooier dan die van hen. Ze zijn heel blij met hun kind en ze leven nog lang en gelukkig, in deze roze wolk.

Als jij een andere ervaring hebt, dan ben je niet de enige. Heel veel moeders en vaders hebben er moeite mee dat er een kleintje is gekomen. Ik herinner me een vriendin die net bevallen was en wezenloos naar het wiegje staarde met een blik van: wat is mij nu overkomen?

Wat nou ‘roze wolk’! Roze donderwolk zal je bedoelen. Ik moest blij en gelukkig zijn, maar dat voelde ik helemaal niet. Ik voelde helemaal niets en het liefst ging ik gewoon door met waar ik mee bezig was.

Ik dacht: “O god, ik ben zwanger. Dit kan ik niet, dit wil ik niet.” Ik raakte volkomen in paniek.

In plaats van de roze wolk te ervaren, zijn er heel veel mensen die zich dood schrikken bij de gedachte vader of moeder te worden. Of die boos zijn op hun baby, ook al weten ze heel goed dat dit onschuldige mensje niets verkeerds gedaan heeft. Maar ze voelen het wel. En ze durven dat niet hardop te zeggen.
Herken je dit? Je bent niet de enige. Je hoeft je niet te schamen.

Thema’s uit je eigen jeugd

Uit onderzoek is bekend dat heel veel mensen geboren worden bij ouders die zelf een moeilijke jeugd hebben gehad of die zelf getraumatiseerd zijn. Veel ouders gaan enorm op in hun werk, druk, druk, druk. Ze zijn gestrest en hebben weinig tijd voor hun kinderen. Sommige ouders zijn depressief, verslaafd of lijden aan een andere psychische aandoening waardoor ze geen aandacht kunnen geven aan hun kind.
Deze ouders zorgen wel voor hun kinderen in de zin van eten, schone kleren, naar school, maar ze kunnen er niet echt voor hen zíjn. Emotionele verwaarlozing. Geen aandacht wordt als erger ervaren dan geslagen worden.

Mijn ouders hadden goede banen. Vader was ingenieur, mijn moeder was verpleegkundige. Als je ze tegen zou komen, zeer normale mensen, lieve mensen, aardige mensen, niks mis mee.  Maar niet voor mij beschikbaar.

Mijn vader zei altijd: ik wou een zoon. Maar ja, ik ben een meisje.

Hij kon vanuit niks … de stilte ineens, dan kon hij dóórslaan. Dat is geregeld gebeurd. En daar was ik als kind zo bang van. Voor de stilte voor de storm.
Niet zozeer voor de klap, maar voor de stilte, voor het dreigende. Daar was ik
doodsbang voor.

Toen ik klein was, ben ik steeds gaan kijken hoe andere ouders omgingen met hun kinderen. De gelukkige kinderen. Raar misschien maar als alles in je jeugd draait om overleven en je ervaart geen stabiliteit of warmte, dan moet je voorbeelden
van ergens anders vandaan halen om straks niet dezelfde fouten te maken
als je ouders.

Daar gaat het om. Je wilt jouw trauma niet doorgeven aan je kinderen. Wellicht heb jij in je jeugd niet gekregen wat je nodig had en wil je je kind juist wel geven wat het nodig heeft. Je wilt het anders doen, beter doen. Maar hoe doe je dat?

Dit boek neemt je stap voor stap mee. Om te ontdekken hoe het komt dat je niet blij bent met je kind. Hoe het komt dat je je niet gelukkig kunt voelen, terwijl alles toch goed is gegaan tijdens de zwangerschap en de bevalling. Je leert te kijken naar jezelf, wat is jou overkomen? Wanneer ervaar jij spanning en angst? Wat gebeurt er dan? Wat zijn de ‘triggers’? Hoe verliep jouw eigen jeugd eigenlijk en hoe heb jij tegenslag overleefd? Welke zijn de thema’s die jij steeds weer tegen komt in jouw leven? En, belangrijker: wat kun je ermee? Hoe kan het anders? Hoe zorg je dat je stevig in je schoenen staat, dat je weet wie je bent en wat je wilt, zodat je er ook voor je kind kunt zijn. Hoe kun je rust ervaren en anderen vertrouwen? Hoe kun je voor jezelf zorgen, en aandacht hebben voor wat jij nodig hebt, zodat je ook zorg en aandacht voor je kind kunt hebben? Hoe kun je leren van jezelf te houden zodat je ook van je kind kan houden?
Lastige vragen, spannend ook, en heel belangrijk.

Als je tot hier gekomen bent, mag je jezelf feliciteren. Het betekent dat je iets hebt herkend in wat hierboven staat. Dat je nieuwsgierig bent naar wat het betekent en dat je gevoel hebt dat jij de mogelijkheid hebt om het anders te doen. En die mogelijkheid heb je ook. Jij hebt de sleutel in handen, ook al heb je geen idee hoe en wat.

De situatie iets beter begrijpen is al erg helpend. En hoe beter je jezelf leert kennen, hoe beter je met jezelf kunt omgaan. En je raadt het al: hoe beter je met jezelf omgaat, hoe beter je met je kinderen kunt omgaan. Daar doen we het voor. Een kind dat in een veilige en prettige omgeving opgroeit, leeft gemiddeld twintig jaar langer. Het is de moeite waard om ons kind te geven wat het nodig heeft.

Wat hebben baby’s en peuters nodig?

Het gaat niet alleen om voeding, schone luiers en voldoende slaap. Er is meer nodig om op een prettige manier op te groeien. Het gaat vooral om liefde, rust, aandacht, aanraking en vertrouwen. Waarom dat zo belangrijk is lees je in de volgende hoofdstukken. In hoofdstuk 7 lees je hoe je dit aan je kind kunt geven.

Maar als je zelf niet lekker in je vel zit, dan krijg je dat gewoon niet voor elkaar.

Laten we dus eerst maar eens kijken waar we het eigenlijk over hebben. Wat zou de oorzaak kunnen zijn van jouw onbehagen, jouw stress, je boosheid, somberheid of angst?

Hier stopt het: als je jouw trauma niet wilt doorgeven aan je kinderen

10 gedachten over “Hier stopt het: als je jouw trauma niet wilt doorgeven aan je kinderen

  • 05/01 om 19:04
    Permalink

    Wat een mooi begin. Heel veel succes en schrijfplezier gewenst met de rest.

    Beantwoorden
  • 08/02 om 14:24
    Permalink

    Wat fijn Ien dat je een boek schrijft over dat wat we uit onze jeugd hebben meegenomen en hiermee kunnen leren omgaan.
    Ik ben docent in de coachopleiding bij ICM en ik merk dat elke cursist hiermee worstelt, wat ik herken.
    Ik heb een bewustzijnsschema ontwikkeld wat de deelnemers inzicht geeft in, dat wat bij hun pure zijn hoort en in de overlevingsmechanismen die zich als aangepast gedrag manifesteren. Zelf was ik een ongewenst kind en heb via visualisatie oefeningen mijn zelfvertrouwen kunnen terug winnen.
    Mocht je voor je boek gebruik willen maken van mijn verhaal dan hoor ik het graag.
    Hartelijke groet,
    Joke Vermeer

    Beantwoorden
    • 25/05 om 10:33
      Permalink

      Hallo Joke,
      Sorry, ik zie je reactie nu pas. Ben de afgelopen maanden heel druk geweest met verhuizen, afscheid nemen etc. Het heeft even stil gelegen, maar ik pak het weer op. Als je je verhaal hebt opgeschreven kun je het digitaal naar me toe sturen. Dat zou momenteel het beste passen.
      Dank je wel voor je reactie en wellicht tot horens.
      Hartelijke groet,
      Ien

      Beantwoorden
  • 12/09 om 12:22
    Permalink

    Beste Ien, ik herken heel veel in je bovenstaande inleiding! Is het al tot een boek geworden die te koop is? Ik zou het graag willen lezen.

    Hartelijke groet, Marjon

    Beantwoorden
    • 13/09 om 17:03
      Permalink

      Hallo Marjon,
      Helaas nog niet. Ik heb veel voor mijn kiezen gehad het laatste jaar (scheiding, verhuizing etc.) en het schrijven heeft stil gelegen. Nu ben ik weer bezig, maar vooral korte stukken, die plaats ik op mijn website, dus af en toe verschijnt er wel wat.
      Hartelijke groet,
      Ien

      Beantwoorden
      • 09/12 om 09:19
        Permalink

        Sorry, ik was in de war over het boek. ‘Roze donderwolken’ laat nog even op zich wachten.
        Hartelijke groet,
        Ien

        Beantwoorden
  • 18/07 om 08:04
    Permalink

    Erg herkenbaar allemaal, behalve het stuk dat je niet blij bent met je kind. Want ik heb een rotjeugd gehad, maar heb altijd mezelf voorgehouden hoe het niet moet en pas dat ook toe bij mijn eigen kind. Ik ben juist superblij met haar en ben de beste moeder die ze zich kan wensen, alleen cijfer ik mezelf daarvoor gigantisch weg. De trauma’s uit mijn jeugd heb ik nog lang niet verwerkt, maar geef ik ook niet door aan mijn dochter.
    Inmiddels ben ik zwanger van de tweede en ook die wil ik zo opvoeden zoals ik mijn dochter opvoed; met liefde en veel begrip. Ik weet dat ik het kan, maar heb helaas wel hulp nodig met het verwerken van mijn eigen trauma’s en de juiste hulp heb ik nog niet echt gevonden.
    Gelukkig heb ik veel begrip en liefde van mijn man en mensen uit de kerk waar ik naartoe ga en kan ik er daar enigszins over praten.

    Beantwoorden
    • 21/07 om 10:46
      Permalink

      Hallo Desi,
      Dankjewel voor je reactie. Ik zie het nu pas.
      Wat heerlijk dat jij blij kunt zijn met je kinderen en de cirkel hebt kunnen doorbreken. Helaas zijn er ook veel moeders en vaders die niet blij zijn. Welkom zijn in de wereld is zo’n belangrijke start.
      Ik hoop dat je je eigen trauma’s kunt verwerken en goed aan jezelf kunt denken en ook je eigen grenzen kunt stellen. Jezelf ‘weggeven’ is doodvermoeiend, dat zul je af en toe wel voelen. Ik hoop dat je de voor jou juiste hulp kunt vinden. Op mijn website staat een lijst van professionele IoPT-begeleiders, mocht je daarin geïnteresseerd zijn.
      Ik wens je alle goeds!
      Hartelijke groet,
      Ien

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *